علوم آزمایشگاهی
زنده باد چشمان تیز بین جامعه پزشکی
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : navid akbari
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
جمعه 15 مرداد 1395 :: نویسنده : navid akbari
روش انجام تست CRP و تفسیر نتایج آن :
پروتئین واکنشگر C (یا CRP) که همچنین با نام پنتراکسین ۱ (Pentraxin 1) نیز شناخته می شود، پروتئین غیر گلیکوزیله ای در خانواده پنتراکسین است که همچنین شامل Pentraxin 2/SAP و Pentraxin 3/TSG-14 نیز می باشد. CRP جزء پروتئین های فاز حاد بوده که توسط کبد ساخته شده و در طی چند ساعت پس از آسیب بافتی، آغاز عفونت و یا مواردی که باعث التهاب شود، به داخل خون آزاد می شود.
افزایش سطح CRP در خون می تواند نشان دهنده ی آن باشد که یک فرآیند التهابی در بدن در حال وقوع است. معمولاً التهاب به خودی خود یک مشکل محسوب نمی شود اما می تواند نشانگر وجود دیگر مشکلات در بدن باشد همچون عفونت، آرتریت، نارسایی کلیوی و پانکراتیت. سطح افزایش یافته ی CRP می تواند بیمار را در معرض خطر بیماری عروق کرونر (coronary artery disease) قرار دهد که آن نیز موجب حمله ی قلبی خواهد شد.
تست CRP تست خونی است که برای اندازه گیری میزان CRP در خون ابداع شده است.
اصول تست CRP :
تست پروتئین واکنشگر C (CRP test) بر اساس آگلوتیناسیون لاتکس می باشد. زمانی که ذرات لاتکس متصل به anti-CRP انسانی با سرم بیمار (که شامل پروتئین واکنشگر C هست) مخلوط می شود، یک واکنش آگلوتیناسیون قابل دیدن در عرض ۲ دقیقه انجام می گیرد.
موارد استفاده ی تست CRP :
  • برای پیدا کردن یا مانیتورینگ علائم التهاب در فردی که مشکوک به داشتن شرایط حاد است مانند عفونت شدید باکتریایی (مانند سپسیس)، عفونت قارچی و بیماری التهابی لگن (Pelvic inflammatory disease).
  • تست CRP برای مانیتورینگ افرادی با بیماری های التهابی مزمن و تشخیص وخیم شدن بیماری و یا بررسی اثربخشی درمان، مفید است. به طور مثال بیماری التهابی روده (Inflammatory bowel disease)، برخی از فرم های آرتریت و بیماری های خودایمنی مانند لوپوس و یا واسکولیت.
  • تعیین سطح CRP برای بررسی روند درمان مفید است.
  • این تست برای بررسی وجود عفونت پس از عمل جراحی، به کار می رود. سطح CRP در طول ۲ تا ۶ ساعت از عمل جراحی، به صورت نرمال افزایش می یابد و سپس تا سه روز پس از عمل جراحی کاهش می یابد. اگر سطح CRP سه روز پس از عمل جراحی، همچنان بالا بماند، می تواند نشان دهنده ی وجود عفونت باشد.
روش انجام تست CRP :
الف : روش کیفی (Qualitative) :
۱ : همه ی معرف ها و نمونه ها را در اتاق گذاشته تا هم دما با محیط شوند. سپس به آرامی معرف لاتکس را چند بار تکان می دهیم. هیچ گاه کنترل و سرم را رقیق نکنید.
۲ : یک قطره از سرم، کنترل مثبت و کنترل منفی را در محل های جداگانه بر روی اسلاید مخصوص قرار دهید.
۳ : سپس به هر کدام از آن ها یک قطره معرف لاتکس CRP اضافه کنید.
۴ : هر کدام از محتویات سه جایگاه را با اپلیکاتور چوبی جداگانه (یا قطعات کوچک پلاستیکی موجود در کیت که برای این کار تعبیه شده اند) مخلوط کرده و آن ها را در محدوده ی مشخص پخش می کنیم.
۵ : اسلاید را به مدت ۲ دقیقه حرکت دورانی می دهیم و یا آن را به آرامی جلو و عقب می کنیم.
۶ : مشاهده ی آگلوتیناسیون
تفسیر نتایج تست CRP :
مثبت (Positive) : وجود آگلوتیناسیون ذرات لاتکس، نشان دهنده ی حضور پروتئین واکنشگر C در سرم
منفی (Negative) : عدم آگلوتیناسیون
برای نتایج روش نیمه کمی، آخرین رقت از سرم با آگلوتیناسیون قابل مشاهده، تیتر CRP سرم می باشد.


محدودیت های تست CRP :
۱ : قدرت واکنش آگلوتیناسیون نشان دهنده ی غلظت CRP نیست. واکنش ضعیف می تواند با غلظت نسبتاً بالا و یا خیلی بالا رخ دهد.
۲ : پدیده ی پروزون (prozone phenomenon / آنتی بادی بیش از حد) می تواند منجر به منفی کاذب شود. پس توصیه می شود که تمام سرم های منفی در رقت ۱:۱۰ تکرار گردد.
۳ : سرم به شدت لیپمیک و یا آلوده می تواند باعث واکنش مثبت کاذب گردد.
۴ : بیماران با تیتر بالای فاکتور روماتوئید می توانند نتایج مثبت دهند.






نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

تست کاتالاز (Catalase Test)
تست کاتالاز برای تشخیص افتراق میان استافیلوکوک (کاتالاز مثبت) و استرپتوکوک (کاتالاز منفی) استفاده می شود. کاتالاز آنزیمی است که توسط میکروارگانیسم هایی که در محیط های هوازی زندگی می کنند، ساخته می شود تا شکل های سمی متابولیت های اکسیژن (H2O2) را خنثی نماید. آنزیم کاتالاز تأثیرات ضد باکتری هیدروژن پراکسید را خنثی کرده و از باکتری محافظت می کند. بی هوازی ها به طور کلی فاقد آنزیم کاتالاز هستند. کاتالاز باعث تجزیه ی هیدروژن پراکسید (H2O2) به آب و اکسیژن می گردد.
۲H2O2 + Catalase → ۲H2O + O2
برای فهمیدن این که یک باکتری خاص می تواند آنزیم کاتالاز را بسازد یا نه، مقدار کمی از باکتری را با یک قطره محلول هیدروژن پراکسید ۳ درصد مخلوط می کنیم. در صورت مشاهده ی حباب های کوچک، نتیجه ی تست مثبت است. باکتری هایی که آنزیم کاتالاز را تولید نمی کنند، در آزمایش بالا، حباب نیز تولید نمی کنند. باکتری های کاتالاز مثبت شامل هوازی های مطلق و هوازی های اختیاری می باشند. در همگی آن ها اکسیژن به عنوان پذیرنده ی الکترون نهایی، توانایی استفاده از اکسیژن را دارند. باکتری های کاتالاز منفی می توانند بی هوازی و یا بی هوازی اختیاری باشند که فقط تخمیر کننده بوده و از اکسیژن به عنوان گیرنده ی نهایی الکترون استفاده نمی کنند (مانند استرپتوکوک ها)
یادآوری : در تنفس هوازی مواد آلی به اکسیژن و آب تبدیل شده و اکسیژن گیرنده ی نهایی الکترون است. در تخمیر، گلوکز پس از تبدیل شدن به پیروات به انواع مختلفی از مواد تبدیل می شود (تبدیل گلوکز به اتانول در مخمر و تبدیل گلوکز به اسید لاکتیک در سلول های ماهیچه).
انواع درصد های H2O2 مورد استفاده برای تست کاتالاز :
  • برای تست روتین هوازی ها، از هیدروژن پراکسید ۳ درصد استفاده می شود.
  • محلول ۱۵ درصد H2O2 : برای شناسایی باکتری های بی هوازی. تست کاتالاز برای تشخیص افتراق سویه های aerotolerant کلستریدیوم (کاتالاز منفی) از گونه های باسیلوس (کاتالاز مثبت) استفاده می شود.
  • تست سوپراکسال کاتالاز (superoxol catalase test) نیاز به غلظت های مختلف H2O2 دارد (برای تشخیص نایسریا گونوره آ).
توجه : تست سوپراکسال برای تشخیص نایسریا گونوره آ از دیگر گونه های نایسریا انجام می شود. در تست سوپراکسال، ارگانیسم هایی مثل نایسریا گونوره آ ، با اضافه شده پراکسید هیدروژن، فوراً تشکیل حباب های زیادی می دهند ولی در دیگر گونه های نایسریا این تشکیل حباب با تأخیر است و یا در کل حبابی تشکیل نمی گردد. تست سوپراکسال به همان شکل تست کاتالاز ۳ درصد انجام می گیرد. (در موارد تحقیقاتی از پراکسید هیدروژن ۳۰ درصد نیز برای این کار استفاده شده است).
کاربردهای تست کاتالاز و نتایج آن :
  1. تست کاتالاز در درجه ی اول برای فهمیدن افتراق میان کوکسی های گرم مثبت استفاده می شود : اعضای جنس استافیلوکوک، کاتالاز مثبت بوده و اعضای جنس استرپتوکوک و انتروکوک، کاتالاز منفی می باشند.
  2. تست کاتالاز برای تشخیص افتراق سویه های aerotolerant کلستریدیوم (کاتالاز منفی) از گونه های باسیلوس (کاتالاز مثبت) استفاده می شود.
  3. “تست کاتالاز نیمه کمی” برای تشخیص مایکوباکتریوم توبرکلوزیس (عامل سل) استفاده می شود.
  4. تست کاتالاز برای کمک به تشخیص خانواده انتروباکتریاسه (کاتالاز مثبت) نیز استفاده می شود.
مراحل انجام تست اسلایدی کاتالاز (Slide (drop) method)
  1. مقدار کمی از کلنی باکتریایی را با استفاده از لوپ و یا چوب استریل به سطح اسلاید شیشه ای تمیز و خشک انتقال دهید.
  2. یک قطره H2O2 سه درصد را به آن اضافه کرده و با هم مخلوط کنید.
  3. نتیجه ی مثبت شامل تولید سریع اکسیژن بوده (طی ۵ تا ۱۰ ثانیه) که به صورت حباب ظاهر می شود.
  4. نتیجه ی منفی در صورتی است که هیچ حبابی ظاهر نشود و یا فقط چند حباب پراکنده ایجاد شود.
  5. پس از اتمام آزمایش، اسلاید را در محفظه ی مخصوص مواد شیشه ای با خطر زیستی انداخته و میز آزمایش را مرتب کنید !
توجه : اگر از لوپ فلزی ( یا پلاتینی) استفاده می کنید، مراقب باشید در حین انجام تست، لوپ با پراکسید هیدروژن آغشته نشود زیرا این کار باعث ایجاد نتیجه ی مثبت کاذب می گردد. این مورد برای لوپ های ساخته شده از نیکل-کروم صادق نیست.
نتایج تست اسلایدی کاتالاز؛ واکنش مثبت در استافیلوکوکوس اورئوس (بالایی) و واکنش منفی در استرپتوکوکوس پیوژنز (پایینی)
مراحل انجام تست لوله ای کاتالاز (Tube method)
  1. چهار تا پنج قطره از H2O2 (پراکسید هیدروژن) ۳ درصد را به لوله ی آزمایش اضافه کنید.
  2. با استفاده از یک اپلیکاتور چوبی، مقداری کمی از ارگانیسم موجود در کلنی ۱۸ تا ۲۴ ساعته را برداشته و به محتویات لوله اضافه می کنیم. (توجه : در هنگام برداشتن کلنی، مواظب باشید که کلنی برداشته فاقد آگار باشد –مخصوصاً اگر از بلاد آگار (Blood Agar) استفاده می کنید).
  3. لوله را در مقابل یک زمینه ی تیره قرار می دهیم و شروع به بررسی و مشاهده ی حباب های تشکیل شده در انتهای اپلیکاتور چوبی می کنیم (اکسیژن + آب = حباب) .
  4. نتیجه ی مثبت هنگامی است که حباب ها سریعاً تشکیل گردد و نتیجه ی منفی آن هنگام است که هیچ حبابی تشکیل نگردد (آنزیم کاتالازی برای هیدرولیز پراکسید هیدروژن موجود نباشد).
برای انجام کنترل کیفیت تست می توان از ارگانیسم های شناخته شده ی کاتالاز مثبت و کاتالاز منفی استفاده کرد.
نتایج تست لوله ای کاتالاز؛ واکنش مثبت در استافیلوکوکوس اورئوس (بالایی) و واکنش منفی در استرپتوکوکوس پیوژنز (پایینی)
مراحل انجام تست کاتالاز لوله ای شیب دار (Tube (slant) method)
یک میلی لیتر از پراکسید هیدروژن ۳ درصد را مستقیماً به کشت خالص رشد یافته ی ۱۸ تا ۲۴ ساعته در نوترینت آگار شیب دار اضافه می کنیم. لوله را در مقابل زمینه ی تاریک قرار داده و تشکیل حباب را بررسی می کنیم.
نتیجه ی مثبت هنگامی است که حباب به صورت سریع ایجاد می شود.
نتیجه ی منفی هم زمانی است که هیچ حبابی تشکیل نگردد.
نتایج تست لوله ای شیب دار کاتالاز؛ واکنش مثبت در استافیلوکوکوس اورئوس (بالایی) و واکنش منفی در استرپتوکوکوس پیوژنز (پایینی)
نکاتی که باید در حین انجام تست رعایت کرد :
  1. هیچ گاه در طی آزمایش نگذارید لوپ فلزی و یا نیدل (سوزن) به H2O2 آغشته شود زیرا تست نتیجه ی مثبت کاذب داده و نیز باعث نابودی تدریجی فلز می گردد.
  2. اگر از کلنی های موجود در پلیت بلاد آگار استفاده می کنید، بسیار مواظب باشید که کلنی برداشته فاقد بلاد آگار باشد زیرا گلبول های قرمز (و هر آگار آلوده با گلبول قرمز) کاتالاز مثبت بوده و باعث ایجاد نتیجه ی مثبت کاذب می شود.
  3. به خاطر وجود برخی آنزیم های باکتریایی به غیر از کاتالاز که می توانند باعث تجزیه ی پراکسید هیدروژن شوند، تشکیل تعداد کم حباب پس از ۲۰ تا ۳۰ ثانیه به عنوان نتیجه ی مثبت در نظر گرفته نمی شود.
  4. همیشه نکات ایمنی را در انجام تست ها رعایت کنید. اگر امکان دارد، تست را در زیر هود ایمنی زیستی انجام دهید. مواظب باشید این روش را برای تست مایکوباکتریا توبرکلوزیس (عامل سل) انجام ندهید. به علاوه خطر آلودگی با ذرات آئروسل نیز به طور بالقوه وجود دارد ؛ به همین خاطر روش دیگری برای بررسی مایکوباکتریا وجود دارد که در این جا به آن اشاره نشده است.
  5. برای نگهداری هیدروژن پراکسید باید آن را در بطری تیره و در یخچال نگهداری کرد.




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

جمعه 15 مرداد 1395 :: نویسنده : navid akbari
رنگ آمیزی گرم (Gram Staining) :
رنگ آمیزی گرم جزء تکنیک های مهم و با کاربرد گسترده می باشد که در سال ۱۸۸۴ توسط دکتر کریستین گرم (Dr. Christian Gram) ابداع شد. این رنگ آمیزی، باکتری ها را به دو دسته ی گرم مثبت و گرم منفی طبقه بندی می کند. همچنین این رنگ آمیزی کمک به تعیین مورفولوژی سلولی، اندازه و طبقه بندی باکتری ها کرد.
اصول رنگ آمیزی :
ساختار دیواره ی سلولی ارگانیسم تعیین کننده ی گرم مثبت یا گرم منفی بودن آن ارگانیسم می باشد. زمانی که باکتری با رنگ های اولیه رنگ آمیزی و سپس فیکس شود، برخی باکتری ها توانایی حفظ رنگ اولیه را بوسیله ی مقاومت در برابر رنگ زدایی دارند در صورتی که بقیه ی باکتری ها فاقد این مقاومت بوده و رنگ زدایی می شوند. آن دسته از باکتری هایی که رنگ اولیه را نگه می دارند، گرم مثبت و آن دسته دیگر را گرم منفی می گویند.
کریستال ویوله (Crystal Violet یا CV) در محلول آبی به یون های سازنده اش (CV+ و Cl-) تقسیم می شود. این یون ها به دیواره ی سلولی و غشای سلولی باکتری های گرم مثبت و گرم منفی نفوذ می کنند. یون CV+ تعامل با اجزای بخش منفی سلول های باکتریایی دارد و سلول را به رنگ بنفش در می آورد.
ید (Iodin یا I) به عنوان ماده ی تثبیت کننده با CV+ استفاده شده و کمپلکس بزرگی را از کریستال ویوله و یدین (CV-I) در طول لایه ی داخلی و خارجی سلول تشکیل می دهد.
زمانی که یک رنگزدا مانند الکل یا استون اضافه می شود، با لیپیدهای غشای سلولی واکنش می دهد.  از آنجایی که ارگانیسم های گرم منفی دارای لایه ی پپتیدوگلیکان نازکی هستند (۱ تا ۲ لایه) و نیز دارای لایه ی لیپوپلی ساکارید اضافی هستند که با اضافه کردن الکل به شکل محلول درمی آید، پس ارگانیسم های گرم منفی نمی توانند کمپلکس را نگه دارند و با شسته شدن کمپلکس، رنگ خود را نیز از دست می دهند.
در مقابل باکتری های گرم مثبت پس از اضافه کردن اتانول، دهیدراته می شوند. این کار باعث بسته شدن منافذ در دیواره ی سلولی شده و از خروج رنگ از سلول جلوگیری می کند. همچنین با توجه به ماهیت ضخیم و چند لایه ای پپتیدوگلیکان (۴۰ لایه) کمپلکس بزرگ CV-I در باکتری گرم مثبت به دام می افتد.
پس از رنگ زدایی، باکتری گرم مثبت به رنگ بنفش باقی می ماند و باکتری گرم منفی رنگ خود را از دست می دهد. سپس یک رنگ دارای بار مثبت مثل سافرانین (safranin) یا فوشین بازی (basic fuchsin) اضافه شده که باعث رنگ گرفتن باکتری های گرم منفی به رنگ صورتی یا قرمز می گردد.
آماده سازی معرف ها :
۱ : رنگ اولیه (کریستال ویوله) :
محلول A : کریستال ویوله ۲ گرم + اتیل الکل ۲۰ میلی لیتر
محلول B : آمونیوم اگزالات : ۰٫۸ گرم + آب مقطر ۸۰ میلی لیتر
محلول A و B را مخلوط کنید. به مدت ۲۴ ساعت بگذارید بماند سپس آن را از فیلتر عبور دهید و در بطری مخصوص رنگ نگهداری نمایید.
۲ : محلول تثبیت کننده (ید) :
ید : ۱ گرم
پتاسیم یدید (Potassium iodide) : 2 گرم
آب مقطر : تا ۱۰۰ میلی لیتر
همگی را با هم مخلوط کرده و در یک بطری نگهداری کنید.
۳ : رنگ زدا : ۹۵ درصد اتانول و یا نسبت ۱:۱ استون با اتانول
استون : ۵۰ میلی لیتر
اتانول (۹۵ درصد) : ۵۰ میلی لیتر
۴ : سافرانین :
سافرانین O : 0.34 گرم
الکل خالص : ۱۰ میلی لیتر
آب مقطر : ۹۰ میلی لیتر
همگی را با هم مخلوط کرده و در یک بطری نگهداری کنید.
(توجه : امروزه در اکثریت آزمایشگاه ها – تقریباً همگی – از معرف های آماده استفاده می کنند)
روش رنگ آمیزی گرم :
A : آماده سازی اسمیر (تهیه گسترش باکتریایی) :
۱ : یک اسلاید خشک بردارید (دقت کنید اسلاید چرب نباشد) و یک قطره آب مقطر روی آن بریزید
۲ : لوپ (Inoculation loop یا Smear Loop) را برداشته و روی چراغ بنزن (Bunsen burner) آن را استریل کنید.
۳ : مقداری از کشت (یا نمونه) را با لوپ استریل برداشته و در آب مقطر روی اسلاید حل کنید و سپس آن را روی سطح اسلاید گسترش دهید. (دقت کنید اسمیر نباید خیلی نازک و یا خیلی ضخیم باشد)
  • برای سوسپانسیون باکتری در آبگوشت (Broth) : با یک لوپ استریل سرد شده مقداری از آبگوشت را روی اسلاید انتقال دهید و با استفاده از حرکت دایره ای وار آن را روی اسلاید، پخش و گسترش دهید. گسترش بیش از حد می تواند باعث اختلال در آرایش سلولی گردد.
  • برای باکتری های کشت شده روی پلیت : با یک لوپ استریل سرد شده، مقداری باکتری برداشته و روی یک قطره آب استریل (نرمال سالین) روی اسلاید حل کنید و سپس گسترش دهید (لوپ را دوباره استریل کرده و در جای خود قرار دهید).
  • نمونه ی موجود در سواب (نمونه ی سواب – Swab Sample) : سواب را روی سطح اسلاید شیشه ای کشیده و گسترش دهید.
۴ : اجازه دهید اسمیر در معرض هوا خشک شود.
۵ : زمانی که اسمیر خشک شد، اسلاید را ۳ تا ۴ بار به سرعت از روی شعله عبور دهید تا فیکس شود (پشت اسلاید از روی شعله عبور داده شود).
  • فیکس کردن با حرارت باعث محکم چسبیدن باکتری ها به اسلاید شده و نیز اجازه می دهد نمونه راحت تر رنگ بگیرد.
B : رنگ آمیزی گرم :
۱ : اسلاید را در محل مخصوص رنگ آمیزی قرار دهید.
۲ : تمامی سطح اسمیر را با کریستال ویوله پوشانیده و به مدت ۱ دقیقه آن را به حال خود بگذارید
۳ : سپس اسلاید را به دقت زیر آب با فشار کم بشویید.
۴ : تمامی سطح اسمیر را با محلول ید (لوگل) پوشانیده و به مدت ۱ دقیقه آن را به حال خود بگذارید
۵ : سپس اسلاید را دوباره زیر آب با فشار کم بشویید.
۶ : اسلاید را با محلول رنگ زدا به مدت ۲۰ تا ۳۰ ثانیه می پوشانیم و یا می توان عمل رنگ زدایی را با اضافه کردن قطره قطره رنگ زدا روی اسلاید انجام داد به این صورت که اسلاید را کمی کج در دست گرفته و قطره قطره رنگ زدا را به آن اضافه می کنیم.
  • اسلاید را با شیب کمی گرفته و اتیل الکل ۹۵ درصد یا استون را قطره قطره برای ۵ تا ۱۰ ثانیه به روی اسلاید می ریزیم تا زمانی که الکل یا استون ریخته شده از اسلاید تقریباً بدون رنگ باشد.
  • مواظب باشید عمل رنگ زدایی بیش از حد انجام نشود .
  • با حرکت ملایم در استون (۳۰ میلی لیتر) و یا الکل (۷۰ میلی لیتر) برای ۱۰ تا ۳۰ ثانیه (منبع : جاوتز)
۷ : به آرامی اسلاید را زیر آب می شوییم.
۸ : تمامی سطح اسمیر را با سافرانین پوشانیده و به مدت ۳۰ ثانیه تا ۱ دقیقه آن را به حال خود بگذارید (بعضی مراجع به ۴۵ ثانیه اشاره می کنند و بعضی دیگر مثل جاوتز ۱۰ تا ۳۰ ثانیه سافرانین را پیشنهاد می کنند – سافرانین : ۲٫۵ درصد محلول در ۹۵ درصد الکل).
۹ : اسلاید را با فشار آب ملایم شسته (تا زمانی که دیگر رنگی از آن خارج نشود) سپس پشت اسلاید را با کاغذ جذب کننده یا گاز استریل خشک می کنیم
۱۰ : بررسی میکروسکوپی
تفسیر رنگ آمیزی گرم :
تفسیر نتایج حاصل از رنگ آمیزی گرم به صورت زیر است :
گرم مثبت : بنفش تیره
گرم منفی : صورتی تا قرمز تیره (در مواردی قرمز رنگ پریده)
مخمر : بنفش تیره
سلول های اپی تلیال : قرمز رنگ پریده
مثال برای باکتری های گرم مثبت :
باسیلوس، نوکاردیا، کلستریدیوم، پروپیونی باکتریوم، اکتینومایسس، انتروکوکوس، کورینه باکتریوم، لیستریا، لاکتوباسیلوس، گاردنلا، مایکوپلاسما، استافیلوکوکوس، استرپتومایسز، استرپتوکوکس و … .
مثال برای باکتری های گرم منفی :
اشرشیا، هلیکوباکتر، هموفیلوس، نایسریا، کلبسیلا، انتروباکتر، کلامیدیا، ویبریو، سودوموناس، سالمونلا، شیگلا
توجه :
  • دقت کنید اسلاید مورد استفاده چرب نباشد. چربی به جای مانده از انگشت فرد با استفاده از صابون و آب پاک می گردد. سپس باید اسلاید را با الکل نیز پاک کرد. پس از پاک و خشک شدن، اسلاید آماده ی کار می گردد.
  • این مورد بسیار اهمیت دارد که اسمیری که تهیه می کنید ضخیم نباشد، زیرا اسمیر ضخیم میزان نور عبوری از میکروسکوپ را کاهش می دهد بعلاوه تشخیص مورفولوژی سلول ها را مشکل می سازد.
  • گرمای بیش از حد برای تهیه ی اسمیر (در قسمت فیکس کردن) باعث از بین رفتن مورفولوژی طبیعی باکتری ها (تغییر حالت پروتئین های موجود در باکتری) می گردد.
  • در آماده سازی اسمیر سعی کنید اسمیر به صورت نازک باشد. در غیر این صورت جاهایی که ضخیم هست به صورت گرم مثبت ظاهر می شود.
نکات ایمنی در حین انجام آزمایش :
  • همیشه روپوش و دستکش پوشیده باشید.
  • از استفاده کردن تلفن همراه در آزمایشگاه در زمان انجام آزمایش خودداری کنید. زیرا امکان دارد آزمایش اشتباه انجام شود و  تلفن همراه نیز آلوده گردد.
  • پس وارد شدن به آزمایشگاه، مطمئن شوید میکروسکوپ به درستی کار می کند. لنزهای چشمی و شیئی باید قبل و بعد از استفاده از میکروسکوپ با دستمال تمیز شوند. لنز ۱۰۰ عدسی شیئی پس از هر بار استفاده از روغن سدر یا ایمرسیون باید تمیز گردد.
  • میزان روشنایی میکروسکوپ قبل از استفاده باید تنظیم گردد.
  • محیط کارتان را ضد عفونی کنید.
  • چراغ بنزن را تنظیم کنید. میزان مناسب آن شعله ی یک شعله ی آبی کوچک است. در صورتی که شعله زیاد باشد و یا نارنجی رنگ باشد، چراغ بنزن به حالت درست کار نمی کند.
  • اسلایدهای شیشه ای را با الکل تمیز کرده و آن را از روی شعله عبور دهید تا هرگونه ارگانیسم ناخواسته روی آن پاک شود.
  • روی یک طرف اسلاید شیشه ای حرف اول نام خود و تاریخ درست کردن اسلاید را بنویسید.
  • در زمان حرارت دادن لوپ تلقیح مطمئن شوید که تمامی قسمت های آن حرارت خورده و به رنگ نارنجی/قرمز در می آید.
  • زمانی که لوپ را حرارت دادید، آن را زمین نگذارید و یا به آن فوت نکنید و در کل کاری که باعث آلودگی آن شود انجام ندهید. در صورت آلودگی لوپ مجدداً آن را حرارت دهید تا استریل شود.
  • اجازه دهید لوپ سرد شود سپس برای برداشتن آن ارگانیسم اقدام کنید. در صورتی که با لوپ داغ شروع به برداشتن ارگانیسم ها کنید باعث می شود ارگانیسم کشته شود و در نتایج تست شما خلل ایجاد شود.
  • زمانی که درب لوله ها را برمی دارید همیشه آن ها را در دست بگیرید و هیچ گاه آن ها را روی میز و یا جایی که آن ها ممکن است آلوده شوند نگذارید.
  • همیشه لوله های آزمایش را در نزدیکی شعله چراغ بنزن گرفته و سپس اقدام به باز کردن درب آن کنید زیرا امکان آلودگی محتویات لوله توسط ذرات معلق موجود در هوا وجود دارد.
  • به محض اینکه ارگانیسم را به اسلاید انتقال دادید، لوپ خود را حرارت دهید تا استریل شود. هیچ گاه ابزار آلوده را روی میز قرار ندهید بلکه آن را ضد عفونی کرده و در جای مخصوص خود بگذارید.
  • برای انجام آزمایشات خود از کشت تازه و جوان استفاده کنید.
  • در هنگام کار با میکروسکوپ همیشه در ابتدا با عدسی شیئی ۱۰X شروع به کار کنید زیرا در این صورت منطقه ی مناسب جهت بررسی را پیدا می کنید. پس از پیدا شدن منطقه ی مناسب می توان از عدسی ۴۰X نیز استفاده کرد.
  • در هنگام کار با میکروسکوپ هیچ گاه عدسی ۱۰۰X را بدون روغن استفاده نکنید.
  • زمانی که کارتان تمام شد : عدسی های میکروسکوپ را تمیز کرده و آن را خاموش کنید. مواد آلوده را در سطل مخصوص ریخته و میز کار خود را مرتب کنید. دستانتان را شسته و ضد عفونی کنید.




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

جمعه 15 مرداد 1395 :: نویسنده : navid akbari
تست اکسیداز (Oxidase Test) و روش انجام آن :
تست اکسیداز به بررسی وجود سیستم سیتوکروم اکسیداز می پردازد. این تست کمک به شناسایی سودوموناس (Pseudomonas )، نایسریا (Neisseria) ، آلکالیژنز (Alcaligenes)، آئروموناس (Aeromonas)، کمپیلوباکتر (Campylobacter)، ویبریو (Vibrio)، بروسلا (Brucella) و پاستورلا (Pasteurella) و همه ی باکتری های تولید کننده آنزیم سیتوکروم اکسیداز، می کند.
معرف هایی که می توان برای این تست استفاده کرد :
  • معرف اکسیداز کواکس (Kovacs Oxidase Reagent) : یک درصد tetra-methyl-p-phenylenediamine dihydrochloride در آب
  • معرف Gordon and McLeod’s : یک درصد dimethyl-p-phenylenediamine dihydrochloride در آب
  • معرف Gaby and Hadley (ایندوفنل اکسیداز indophenol oxidase) : یک درصد آلفا نفتول (α-naphthol) در اتانول ۹۵ درصد به همراه یک درصد p-aminodimethylaniline HCL
اصول تست اکسیداز :
ارگانیسم های دارای سیتوکروم، سازنده ی آنزیم اکسیداز درون سلولی می باشند. این آنزیم اکسیداز، کاتالیز کننده ی اکسیداسیون سیتوکروم C می باشد. ارگانیسم هایی که دارای سیتوکروم C به عنوان بخشی از زنجیره ی تنفسی خود هستند، اکسیداز مثبت بوده و معرف را به رنگ آبی یا بنفش در می آورند. ارگانیسم هایی که فاقد سیتوکروم C به عنوان بخشی از زنجیره ی تنفسی خود هستند، اکسیداز منفی بوده و طی انجام تست، رنگی تشکیل نمی دهند.
باکتری های اکسیداز مثبت دارای سیتوکروم اکسیداز و یا ایندوفنل اکسیداز هستند. هر دوی این ها، کاتالیز کننده ی انتقال الکترون از ترکیبات دهنده ی الکترون (NADH) به پذیرنده ی الکترون (معمولاً اکسیژن) می باشند. معرف تست N, N, N’, N’-tetramethyl-p-phenylenediamine dihydrochloride به عنوان یک پذیرنده ی الکترون مصنوعی برای آنزیم اکسیداز عمل می کند. معرف اکسیداز، تشکیل دهنده ی ترکیب رنگی ایندوفنل آبی می باشد. سیستم سیتوکروم معمولاً فقط در ارگانیسم های هوازی وجود دارد که توانایی استفاده از اکسیژن را به عنوان گیرنده ی هیدروژن نهایی دارند. محصول نهایی این متابولیسم، آب و یا هیدروژن پراکسید (با کاتالاز شکسته می شود) می باشد.
موارد استفاده ی تست اکسیداز :
  • تست اکسیداز برای تشخیص باکتری هایی که از آنزیم سیتوکروم اکسیداز استفاده می کنند، کاربرد دارد.
  • این تست برای کمک به تشخیص نایسریا (Neisseria)، موراکسلا (Moraxella)، کمپیلوباکتر (Campylobacter) و گونه های پاستورلا (Pasteurella species) کاربرد دارد (اکسیداز مثبت).
  • همچنین این تست برای تفکیک سودوموناس (pseudomonads) از گونه های مرتبط کاربرد دارد.
روش انجام تست اکسیداز :
روش های متنوعی برای تست اکسیداز وجود دارد. این متدها شامل :
  • روش filter paper
  • روش direct plate
  • روش سواب (swab method)
  • روش لوله (tube method)
  • روش impregnated oxidase test strip




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

جمعه 15 مرداد 1395 :: نویسنده : navid akbari
تست پروتئین بنس جونز
Bence-Jones Protein Test
تست پروتئین بنس جونز (BJP) سطح این پروتئین را در ادرار اندازه گیری می کند. این پروتئین در ادرار افراد سالم یافت نمی شود. پروتئین بنس جونز بخشی از آنتی بادی است که زنجیره ی سبک نامیده می شود. برخی اوقات بدن به میزان زیادی آنتی بادی می سازد که در این صورت سطح زنجیره های سبک افزایش می یابد. وجود این پروتئین در ادرار معمولاً نشانه ی مولتیپل میلوما (multiple myeloma) می باشد. مولتیپل میلوما نوعی از سرطان مغز استخوان (Bone Marrow Cancer) هست. پروتئین بنس جونز از نام هنری بنس جونز (Henry Bence-Jones) گرفته شده است. وی کاشف این پروتئین در سال ۱۸۴۷ است.
تست بنس جونز برای چه مواردی استفاده می شود؟
مغز استخوان در مرکز یک استخوان بزرگتر هست. وظیفه ی مغز استخوان ساخت گلبول های قرمز و سفید و نیز پلاکت می باشد. مولتیپل میلوما بیماری هست که در آن یک نوع از گلبول های سفید به صورت بیش از حد ساخته می شود.
گلبول های سفید نرمال خون، سازنده ی انواع مختلفی از آنتی بادی ها هستند. آن ها نقش مهمی را در سیستم ایمنی بدن ایفا می کنند. اگرچه، در افراد مبتلا به مولتیپل میلوما وضعیت فرق می کند. در این حالت، رشد یکی از سازنده های گلبول سفید، از کنترل خارج شده و باعث می شود فقط یک نوع آنتی بادی تولید شود. بدتر از آن، این سلول ها باعث می شوند سلول های طبیعی نیز عملکرد خود را از دست دهند. با این کار بدن برای ابتلا به انواع بیماری ها آماده می شود.
مولتیپل میلوما در بیماران بالای ۶۰ سال شایع است. بیماران ممکن است سال ها علائم بیماری را نشان ندهند. زمانی که علائم بیماری ظاهر می شود، ممکن است در نگاه اول با بیماری های دیگر اشتباه گرفته شود. بنابراین، برای تشخیص مولتیپل میلوما باید تست هایی انجام شود. یکی از این تست ها، تست پروتئین بنس جونز می باشد.
علائم بیماری مولتیپل میلوما :
علائم مالتیپل میلوما به سبب رشد بیش از حد گلبول های سفید خون می باشد. زیرا سلول های میلوما کنترل استخوان ها را از داخل به خارج در دست گرفته و به احتمال زیاد باعث شکستگی استخوان ها می شوند. اگر فرد در حین انجام کار روزانه دچار شکستگی استخوان شود، پزشک ممکن است مشکوک به مولتیپل میلوما گردد. علائم دیگر شامل :
  • مشکلات کلیوی، به خاطر افزایش ساخت آنتی بادی
  • آنمی، که باعث خستگی یا ضعف می شود
  • پاهای ورم کرده یا ضعیف
  • درد در دنده ها و یا پشت
  • فشار به اعصاب و نخاع، به خاطر شکستگی استخوان
  • تشنگی بیش از حد
  • دهیدراتاسیون و کم آبی بدن
  • تکرر ادرار و یبوست (در اثر تجزیه و شکسته شدن استخوان و آزاد سازی کلسیم در خون)
  • احساس گیجی
  • عفونت های مکرر
  • خونریزی بیش از حد، حتی در موارد زخم های جزئی
وجود چنین علائمی در فرد باعث می شود که پزشک درخواست تست پروتئین بنس جونز نماید.
روش های تشخیص پروتئین بنس جونز در ادرار :
روش های تشخیص پروتئین بنس جونز در ادرار شامل الکتروفورز پروتئین (protein electrophoresis)، الکتروفورز ایمونوفیکساسیون (immunofixation electrophoresis) و ایمونواسی برای زنجیره ی سبک آزاد می باشد. پروتئین بنس جونز در دمای بین ۴۰ تا ۶۰ درجه ی سانتی گراد رسوب می کند و دوباره در دمای نزدیک ۱۰۰ درجه محلول می شود. زمانی که میزان کمی از پروتئین بنس جونز در ادرار وجود داشته باشد و یا گلبولین های دیگری نیز وجود داشته باشند، نتایج تست ممکن است درست نباشد. در روش رسوب گرمایی واکنش مثبت کاذب زمانی دیده می شود که گلبولین های دیگری توسط استیک اسید رسوب کرده باشند. واکنش منفی کاذب زمانی رخ می دهد که غلظت پروتئین بنس جونز به قدری زیاد باشد که رسوب، در حرارت نتواند دوباره محلول شود.
نتایج تست پروتئین بنس جونز :
به صورت نرمال و طبیعی پروتئین بنس جونز در ادرار یافت نمی شود. اگر نتیجه ی تست مثبت شد، احتمالاً شخص مبتلا به مولتیپل میلوما می باشد. همچنین در انواع دیگری از سرطان ها هم نتیجه ی تست مثبت است.
نتایج غیر طبیعی می تواند به دلایل زیر باشد :
  • آمیلوئیدوز (Amyloidosis)
  • لوسمی مزمن لنفوئیدی (Chronic lymphocytic leukemia)
  • سرطان دستگاه لنفاوی یا لنفوم (Lymph system cancer or lymphoma)
  • گاموپاتی منوکلونال با اهمیت ناشناخته (Monoclonal gammopathy of unknown significance or MGUS)
  • ماکروگلوبولینمی والدنشتروم (Waldenstrom macroglobulinemia)
نحوه ی گرفتن نمونه ی ادرار در تست پروتئین بنس جونز :
تست پروتئین بنس جونز یک تست ادرار می باشد. نمونه ی ادراری که جمع آوری می شود باید فاقد آلودگی باشد. برای این منظور :
  • اطراف مجرای ادرار را تمیز کنید
  • شروع به ادرار کردن در توالت کنید
  • پس از ریختن اول ادرار، ظرف مخصوص جمع آوری ادرار را جلوی جریان ادرار بگیرید
  • پس از جمع آوری نمونه ی مورد نیاز، درب ظرف را بسته و ادرار خود را در توالت تمام کنید
  • ظرف حاوی نمونه ی ادرار را به آزمایشگاه تحویل دهید
اگر بخواهید نمونه ادرار را از یک نوزاد بگیرید، نیاز به یک یورین بگ دارید. سپس برای گرفتن نمونه ادرار، ابتدا اطراف مجرای ادرار را تمیز کرده و بعد از این کار یورین بگ را متصل کنید. وقتی که نوزاد ادرار کرد، کیسه را بردارید. سپس ادرار را در ظرف مخصوص ریخته و به آزمایشگاه منتقل کنید.
برای تست پروتئین بنس جونز نیازی به هیچ گونه آمادگی خاصی نیست.




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :



 
   
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو | Buy Website Traffic